Voor de oorlog had Warschau een grote Joodse wijk. In 1940 besloten de Duitsers om de joden op te sluiten in het getto. De niet joodse bewoners van de joodsewijk moesten vertrekken en men bouwde om de joodse wijk een drie meter hoge muur. Joden die buiten het getto woonden moesten gedwongen verhuizen. In het begin woonden 380.000 mensen in het getto. Dit was 30% van de inwoners van Warschau. Het getto was overbevolkt en men stierf aan ondervoeding en tyfus.

Enkele gettowoningen staan nog op Ulica Prozna

De opstand van het getto in 1943

In 1942 kwamen bevelen dat alle joden naar het oosten getransporteerd moesten worden. Na de eerste transportaties, waren de meeste bewoners van het getto gedeporteerd. De 50.000 overgebleven mensen werkten in Duitse fabrieken of leefden ondergedoken. Men geloofde niet meer in werkkampen en men besloot vechtend te sterven. Toen de Duitsers op 18 januari 1943 aan een tweede golf van deportaties begonnen kwam men in opstand.

De opstandelingen namen de macht in het getto voor drie maanden over. Er werden bunkers gebouwd en gangen gegraven. Op 19 april 1943 vielen de Duitsers het getto binnen en branden blok voor blok het getto af. De opstandelingen vochten zich letterlijk dood. De leider van de opstand pleegde op 23 april zelfmoord toen de bunker waarin hij zat niet meer te verdedigen was. Daarna werd nog tot 16 mei op individuele basis gevochten. De laatste 45.000 mensen in het getto werden naar een vernietigingskamp gebracht.

Sporen van het getto in het hedendaagse Warschau

De Duitsers hebben het grootste deel van het getto vernietigd. Hier en daar zijn nog enkele gedenktekens en sporen van het getto te vinden. Er is een stuk straat met gettowoningen bewaard gebleven op Ulica Prozna. De huizen zijn na de oorlog grotendeels niet meer bewoond geweest. De vervallen straat is heel indrukwekkend

In een lege winkel op Ulica Prozna is zelfs nog klein een cafe, Cafe Prózna , te vinden.

Andere sporen van het joodse getto: